سیاره مریخ
1401/04/01 تحریریه کهکشان

سیاره مریخ

کهکشان / پست ها / فضا و نجوم /

سیاره مریخ چیست؟ همه چیز درباره سیاره مریخ


مریخ (Mars) چهارمین سیاره نزدیک به خورشید است. رومی ها به مناسب رنگ خونین سیاره سرخ، آن را به نام خدای جنگ خود نامگذاری کردند. در حقیقت، رومیان از یونانیان باستان کپی کردند، آنها نیز نام این سیاره را به نام خدای جنگ خود، آرس، نامگذاری کردند. تمدن های دیگر نیز معمولاً نام این سیاره را بر اساس رنگ آن می دادند - برای مثال، مصریان آن را "Her Desher" به معنای "سرخ" نامیدند، در حالی که ستاره شناسان چینی باستان آن را "ستاره آتش" نامیدند.

ویژگیهای فیزیکی سیاره مریخ

رنگ زنگ روشن مریخ که به آن معروف است به دلیل مواد معدنی غنی از آهن در سنگ سنگی آن - گرد و غبار سست و سنگی که سطح آن را پوشانده است. خاک زمین نیز نوعی سنگ سنگی است، هرچند که دارای محتوای آلی است. به گفته ناسا، مواد معدنی آهن اکسید می شوند یا زنگ می زنند و باعث می شوند خاک قرمز به نظر برسد.

جو سرد و رقیق این سیاره به این معنی است که آب مایع به احتمال زیاد نمی تواند برای مدت زمان قابل توجهی در سطح مریخ وجود داشته باشد. ویژگی هایی به نام خط های شیب مکرر ممکن است فواره های آب شور روی سطح داشته باشند، اما این شواهد مورد مناقشه است. برخی از دانشمندان استدلال می‌کنند که هیدروژنی که از مدار این منطقه مشاهده می‌شود ممکن است نشان دهنده نمک‌های شور باشد. این بدان معناست که اگرچه این سیاره بیابانی فقط نصف قطر زمین است، اما به همان میزان خشکی دارد. سیاره سرخ خانه بلندترین کوه و عمیق ترین و طولانی ترین دره منظومه شمسی است. المپوس مونس تقریباً 17 مایل (27 کیلومتر) ارتفاع دارد، تقریباً سه برابر بلندتر از قله اورست، در حالی که سیستم دره‌های Valles Marineris - که از کاوشگر مارینر 9 که در سال 1971 آن را کشف کرد نامگذاری شده است - به عمق 6 مایل (10 کیلومتر) می‌رسد. ) و تقریباً 2500 مایل (4000 کیلومتر) از شرق به غرب می گذرد، تقریباً یک پنجم مسافت دور مریخ و نزدیک به عرض استرالیا. دانشمندان بر این باورند که دره مارینریس عمدتاً با شکافتن پوسته به هنگام کشیده شدن شکل گرفته است. دره های منفرد درون این سیستم تا 60 مایل (100 کیلومتر) عرض دارند. دره ها در بخش مرکزی Valles Marineris در منطقه ای به وسعت 370 مایل (600 کیلومتر) ادغام می شوند. کانال‌های بزرگی که از انتهای برخی دره‌ها بیرون می‌آیند و رسوبات لایه‌ای درون آن نشان می‌دهد که ممکن است زمانی دره‌ها با آب مایع پر شده باشند. مریخ همچنین دارای بزرگترین آتشفشان های منظومه شمسی است که Olympus Mons یکی از آنهاست. این آتشفشان عظیم که حدود 370 مایل (600 کیلومتر) قطر دارد، به اندازه ای وسعت دارد که ایالت نیومکزیکو را بپوشاند. المپوس مونس یک آتشفشان سپر است، با شیب هایی که به تدریج مانند آتشفشان های هاوایی بالا می رود و در اثر فوران گدازه هایی که برای فواصل طولانی قبل از انجماد جریان داشتند، ایجاد شده است. مریخ همچنین دارای بسیاری از انواع دیگر زمین‌های آتشفشانی است، از مخروط‌های کوچک و شیب‌دار گرفته تا دشت‌های عظیم پوشیده از گدازه‌های سخت شده. برخی از فوران های جزئی ممکن است هنوز در این سیاره رخ دهد.

کلاهک های قطبی سیاره مریخ

رسوبات وسیعی از آنچه به نظر می رسد پشته های ریز لایه یخ و غبار آب است از قطب ها تا عرض های جغرافیایی حدود 80 درجه در هر دو نیمکره مریخ گسترش یافته است. اینها احتمالاً توسط جو در بازه های زمانی طولانی رسوب کرده اند. در بالای بسیاری از این رسوبات لایه‌ای در هر دو نیمکره، کلاهک‌هایی از یخ آبی وجود دارد که در تمام طول سال یخ زده باقی می‌مانند. کلاهک های فصلی اضافی یخبندان در فصل زمستان ظاهر می شوند. اینها از دی اکسید کربن جامد ساخته شده اند که به "یخ خشک" نیز معروف است، که از گاز دی اکسید کربن موجود در جو متراکم شده است. (فکر می‌کند هوای مریخ از نظر حجمی حدود 95 درصد دی اکسید کربن است.) در عمیق‌ترین بخش زمستان، این یخبندان می‌تواند از قطب‌ها تا عرض‌های جغرافیایی تا 45 درجه یا در نیمه راه تا خط استوا گسترش یابد. طبق گزارشی در مجله تحقیقات ژئوفیزیکی-سیاره ها، لایه یخ خشک به نظر می رسد بافتی کرکی مانند برف تازه باریده دارد.

اقلیم و شرایط آب و هوایی سیاره مریخ

مریخ بسیار سردتر از زمین است که تا حد زیادی به دلیل فاصله بیشتر آن از خورشید است. میانگین دما حدود منفی 80 درجه فارنهایت (منفی 60 درجه سانتیگراد) است، اگرچه می تواند از منفی 195 فارنهایت (منهای 125 درجه سانتیگراد) در نزدیکی قطب ها در طول زمستان تا 70 فارنهایت (20 درجه سانتیگراد) در ظهر نزدیک به خط استوا متغیر باشد. . اتمسفر غنی از دی اکسید کربن مریخ نیز به طور متوسط ​​حدود 100 برابر کمتر از زمین چگالی دارد، اما با این وجود به اندازه کافی ضخیم است که آب و هوا، ابرها و بادها را پشتیبانی کند. چگالی جو در فصل های مختلف متفاوت است، زیرا زمستان دی اکسید کربن را مجبور می کند تا از هوای مریخ منجمد شود. در گذشته باستان، اتمسفر احتمالاً به طور قابل توجهی ضخیم‌تر بوده و می‌توانست از جریان آب در سطح سیاره پشتیبانی کند. با گذشت زمان، مولکول‌های سبک‌تر در جو مریخ تحت فشار باد خورشیدی فرار کردند که بر جو تأثیر گذاشت زیرا مریخ میدان مغناطیسی جهانی ندارد. این فرآیند امروزه توسط ماموریت MAVEN ناسا (اتمسفر مریخ و تکامل فرار) در حال بررسی است. مدارگرد شناسایی مریخ ناسا اولین ردیابی قطعی ابرهای برفی دی اکسید کربن را پیدا کرد و مریخ را به تنها جسمی در منظومه شمسی تبدیل کرد که میزبان چنین هوای غیرعادی زمستانی است. سیاره سرخ همچنین باعث می شود که برف آب یخ از ابرها ببارد. طوفان های گرد و غبار در مریخ بزرگترین طوفان های منظومه شمسی هستند که می توانند کل سیاره سرخ را پوشش دهند و ماه ها ادامه داشته باشند. یک نظریه در مورد اینکه چرا طوفان های گرد و غبار می توانند تا این حد در مریخ رشد کنند این است که ذرات غبار موجود در هوا نور خورشید را جذب می کنند و جو مریخ را در مجاورت خود گرم می کنند. سپس هوای گرم به سمت مناطق سردتر جریان می یابد و باد ایجاد می کند. بادهای شدید گرد و غبار بیشتری را از روی زمین بلند می کند، که به نوبه خود جو را گرم می کند، باد بیشتری ایجاد می کند و گرد و غبار بیشتری را به بیرون می ریزد. این طوفان های گرد و غبار می تواند خطرات جدی برای روبات های سطح مریخ ایجاد کند. به عنوان مثال، مریخ نورد آپورچونیتی ناسا پس از غرق شدن در طوفان غول پیکر سال 2018 که مانع از رسیدن نور خورشید به صفحات خورشیدی ربات برای هفته ها شد، جان خود را از دست داد.

ویژگی های مداری سیاره مریخ

مریخ از خورشید دورتر از زمین قرار دارد، بنابراین سیاره سرخ سال طولانی تری دارد - 687 روز در مقایسه با 365 روز برای دنیای ما. با این حال، دو سیاره طول روز مشابهی دارند. حدود 24 ساعت و 40 دقیقه طول می کشد تا مریخ یک چرخش به دور محور خود انجام دهد، در مقابل 24 ساعت برای زمین. محور مریخ نیز مانند محور زمین نسبت به خورشید کج شده است. این بدان معناست که مانند زمین، میزان نور خورشید که بر بخش‌های خاصی از سیاره سرخ می‌تابد می‌تواند در طول سال بسیار متفاوت باشد و به مریخ فصل‌هایی بدهد. با این حال، فصولی که مریخ تجربه می‌کند بسیار شدیدتر از زمین است، زیرا مدار بیضی شکل و بیضی شکل سیاره سرخ به دور خورشید نسبت به سایر سیارات بزرگ کشیده‌تر است. زمانی که مریخ به خورشید نزدیک‌تر است، نیمکره جنوبی آن به سمت ستاره ما کج می‌شود و تابستان کوتاه و گرمی به سیاره می‌دهد، در حالی که نیمکره شمالی زمستان کوتاه و سردی را تجربه می‌کند. زمانی که مریخ در دورترین فاصله از خورشید قرار دارد، نیمکره شمالی به سمت خورشید متمایل می شود و تابستانی طولانی و معتدل به آن می دهد، در حالی که نیمکره جنوبی زمستان طولانی و سردی را تجربه می کند. مطالب مرتبط: چقدر طول می کشد تا به مریخ برسیم؟ شیب محور سیاره سرخ در طول زمان به شدت نوسان می کند زیرا توسط یک ماه بزرگ مانند زمین ثابت نمی شود. این وضعیت در طول تاریخ باعث ایجاد آب و هوای متفاوت در سطح مریخ شده است. مطالعه‌ای در سال 2017 نشان می‌دهد که تغییر شیب بر انتشار متان در جو مریخ نیز تأثیر گذاشته و باعث ایجاد دوره‌های گرم شدن موقتی می‌شود که به آب اجازه جریان می‌دهد.

حقایقی در مورد مدار مریخ:

میانگین فاصله از خورشید: 141,633,260 مایل (227,936,640 کیلومتر). در مقایسه: 1.524 برابر زمین.

حضیض (نزدیکترین رویکرد خورشیدی): 128400000 مایل (206600000 کیلومتر). در مقایسه: 1.404 برابر زمین.

Aphelion (دورترین فاصله از خورشید): 154,900,000 مایل (249,200,000 کیلومتر). در مقایسه: 1.638 برابر زمین.

اندازه، ترکیب و ساختار سیاره مریخ

مریخ 4220 مایل (6791 کیلومتر) قطر دارد که بسیار کوچکتر از زمین است که 7926 مایل (12756 کیلومتر) عرض دارد. سیاره سرخ حدود 10 درصد به اندازه دنیای خانه ما پرجرم است و کشش گرانشی آن 38 درصد است. (یک فرد 100 پوندی اینجا روی زمین فقط 62 پوند در مریخ وزن دارد، اما جرم آنها در هر دو سیاره یکسان خواهد بود.) ترکیب اتمسفر (بر حسب حجم) به گفته ناسا، جو مریخ 95.32٪ دی اکسید کربن، 2.7٪ نیتروژن، 1.6٪ آرگون، 0.13٪ اکسیژن و 0.08٪ مونوکسید کربن، با مقادیر جزئی آب، اکسید نیتروژن، نئون، هیدروژن-دوتریوم-اکسیژن و کری است. زنون. میدان مغناطیسی مریخ حدود 4 میلیارد سال پیش میدان مغناطیسی جهانی خود را از دست داد که منجر به از بین رفتن بیشتر جو آن توسط بادهای خورشیدی شد. اما امروزه مناطقی از پوسته سیاره وجود دارند که می‌توانند حداقل 10 برابر قوی‌تر از هر چیزی که روی زمین اندازه‌گیری می‌شود مغناطیسی شوند، که نشان می‌دهد این مناطق بقایای یک میدان مغناطیسی جهانی باستانی هستند. ترکیب شیمیایی مریخ احتمالا دارای یک هسته جامد است که از آهن، نیکل و گوگرد تشکیل شده است. گوشته مریخ احتمالاً شبیه به زمین است زیرا عمدتاً از پریدوتیت تشکیل شده است که عمدتاً از سیلیکون، اکسیژن، آهن و منیزیم تشکیل شده است. پوسته احتمالاً عمدتاً از سنگ آتشفشانی بازالت ساخته شده است، که در پوسته زمین و ماه نیز رایج است، اگرچه برخی از سنگ های پوسته، به ویژه در نیمکره شمالی، ممکن است شکلی از آندزیت باشند، یک سنگ آتشفشانی که حاوی مقدار بیشتری است. سیلیس نسبت به بازالت. ساختار داخلی فرودگر InSight ناسا از زمان فرود آمدن در نزدیکی استوای سیاره در نوامبر 2018، درون مریخ را بررسی کرده است. InSight زمین لرزه ها را اندازه گیری و مشخص می کند، و اعضای تیم ماموریت با ردیابی دقیق موقعیت فرودگر بر روی سطح سیاره، نوسانات در شیب مریخ را در طول زمان ردیابی می کنند. این داده ها بینش های کلیدی را در مورد ساختار داخلی مریخ نشان داده است. به عنوان مثال، اعضای تیم InSight اخیراً تخمین زدند که هسته این سیاره 1110 تا 1300 مایل (1780 تا 2080 کیلومتر) عرض دارد. مشاهدات InSight همچنین نشان می دهد که پوسته مریخ به طور متوسط ​​14 تا 45 مایل (24 و 72 کیلومتر) ضخامت دارد و گوشته بقیه حجم سیاره (غیر جوی) را تشکیل می دهد. برای مقایسه، هسته زمین حدود 4400 مایل (7100 کیلومتر) عرض دارد - بزرگتر از خود مریخ - و گوشته آن تقریباً 1800 مایل (2900 کیلومتر) ضخامت دارد. زمین دارای دو نوع پوسته قاره ای و اقیانوسی است که ضخامت متوسط ​​آنها به ترتیب حدود 25 مایل (40 کیلومتر) و 5 مایل (8 کیلومتر) است.

 

منابع : space


1732
https://Gelxy.com/u/54
پست های مرتبط

سیاره زهره چیست؟ همه چیز درباره سیاره ناهید
سیاره زهره

سیاره زهره چیست؟ همه چیز درباره سیاره ناهید

سیاره زمین چیست؟ همه چیز درباره سیاره زمین
سیاره زمین

سیاره زمین چیست؟ همه چیز درباره سیاره زمین

آلفا قنطورس چیست؟ همه‌چیز درباره سامانه ستاره‌ای آلفا قنطورس
سامانه ستاره‌ای آلفا قنطورس

آلفا قنطورس چیست؟ همه‌چیز درباره سامانه ستاره‌ای آلفا قنطورس

دنباله‌دار چیست؟ دنباله‌دار ها چگونه تشکیل میشوند؟
دنباله‌دار ها

دنباله‌دار چیست؟ دنباله‌دار ها چگونه تشکیل میشوند؟

تگ ها

کهکشان راه شیری
منظومه شمسی
سیاره مریخ
نظرات

ثبت نظر بصورت میهمان